Μαμά, έχεις πεθάνει εδώ και τρία χρόνια. Δεν πηγαίνω στον τάφο σου. Η παρουσία σου μου φτάνει. Ένα θρόισμα, μια ανάσα: είσαι εδώ. Μυρίζω το άρωμά σου: «Habit Rouge-Guerlain». Γράφω ασταμάτητα. Με διορθώνεις. Το σπίτι είναι πάντα δικό σου, δεν έχω αλλάξει τίποτα. Κι όμως κάτι αισθάνομαι. Μια λύτρωση. Ανάβω ένα τσιγάρο. Χαράζει. Κάτι είναι στον αέρα...
[Μαργαρίτα Καραπάνου, Μαμά, σελ. 132, εκδ. Ωκεανίδα, Αθήνα, 2004]
Γράφω ασταμάτητα. Με διορθώνεις.
