Οι κούκλες μου είναι σιωπηλές. Ιδρώνουν. Η βροχή χτυπάει τα τζάμια, βίαια. Κάνω την προσευχή μου:
— Θεέ μου, μη με σκοτώσεις.
»Δεν φταίω εγώ για όλα αυτά.
»Δεν θα ξαναγίνει.
»Θα την παρακαλέσω.
»Θα πέσω στα πόδια της.
»Μη με σκοτώσεις.
»Ω Θεέ μου, αμήν!
Δεν ακούω κανένα θόρυβο. Τι κάνουν; Τι; Φοβάμαι. Αγκαλιάζω τις κούκλες μου. Θα περάσει...
[Μαργαρίτα Καραπάνου, Μαμά, σελ. 42-43, εκδ. Ωκεανίδα, Αθήνα, 2004]
