Μαμά, όταν έπαιζες με τον Μάριο κι έβλεπα το στήθος σου να ξεπηδάει δροσερό μέσα απ' το φουστάνι σου, σκεφτόμουνα τη θάλασσα. Η λατρεία μου έχει γίνει σαν δαιμονισμένη, βρυχάται μέσα μου σαν άγριο θηρίο.
[Μαργαρίτα Καραπάνου, Μαμά, σελ. 41, εκδ. Ωκεανίδα, Αθήνα, 2004]
