Τι έμαθα
Να θεωρώ τη φύση, όχι όπως την ώρα
Της αστόχαστης νεότητας, αλλά ακούγοντας συχνά
Τη σιγηλή, θλιμμένη μουσική της ανθρωπότητας,
Ούτε τραχειά, ούτε κακόηχη, αλλά γεμάτη δύναμη
Να σωφρονίζει και να σε δαμάζει. Και έχω νοιώσει
Μια παρουσία που με συνταράζει με τη χαρά
Σκέψεων υψηλών: τη θεία αίσθηση
Ενός κάτιτι που εμφορεί βαθύτατα τα πάντα,
Και κατοικεί το φως των ήλιων όταν βασιλεύουν,
Τον κυκλωτό ωκεανό, τον έμψυχο αέρα,
Τον γαλάζιο ουρανό και μες στο νου του ανθρώπου·
Μια κίνηση και ένα πνεύμα που ωθεί όλα
Όσα σκέπτονται, τ' αντικείμενα όλα κάθε στοχασμού,
Και ρέει μέσ' από το παν. — Γι' αυτό και πάντα
Θ' αγαπάω τα λιβάδια και τα δάση, τα βουνά
Και όλα, όσα ξανοίγουμε από την πράσινη τούτη γη·
Όσα ανήκουν στο κράτος του ματιού και του αυτιού,
Κι αυτά που δημιουργούν κατά το ήμισυ
Αλλά κι αυτά που συλλαμβάνουν· και με χαρά θ' αναγνωρίζω
Στη φύση και τη γλώσσα των αισθήσεων
Την άγκυρα των καθαρότερών μου στοχασμών,
Τροφό και οδηγήτρια, φύλακα της καρδιάς μου
και ψυχή όλης της ηθικής υπόστασής μου.
William Wordsworth
[Τρία Ποιητικά Προσκυνήματα: Sextus Propertius, William Wordsworth, Philip Larkin, / Τα Φυλλάδια της Περισπωμένης - Φυλλάδιο Πρώτο, σελ. 13-16, μτφ. Αντώνης Σέρβας, εκδ. Περισπωμένη, Αθήνα, 2016]
τον έμψυχο αέρα
