Από τα φοιτητικά του χρόνια οι βιογράφοι διασώζουν μόνο τη σημαδιακή φράση mundus pulcherrimum nihil (ο κόσμος αυτό το πανέμορφο τίποτα), που βρέθηκε καταγραμμένη στις σημειώσεις του από τις πανεπιστημιακές παραδόσεις
Η ριζοσπαστικότερη επανάσταση, όπως την εννοούσε ο Άγγελος Σιλέσιος, δεν λαμβάνει χώρα στους δρόμους και στις πλατείες αλλά στην ασφυκτική στενότητα ενός κελιού (που μπορεί να είναι απλώς και μόνο το δωμάτιο μιας οποιασδήποτε κατοικίας ή πολυκατοικίας)
Για τον Άγγελο Σιλέσιο, η ανθρώπινη ζωή δεν είναι τίποτε άλλο (δεν θα έπρεπε να είναι τίποτε άλλο) παρά ένα ταξίδι επιστροφής
Το ζητούμενο είναι όχι η απελευθέρωση της υποκειμενικότητας αλλά η συντριβή του υποκειμένου.
Ο ασφαλέστερος τρόπος για να γνωρίσουμε τον Θεό είναι η αγνωσία (ingnorantia) [...] Ένας από τους στοχαστικότερους ποιητές του περασμένου αιώνα, ο Τ. Σ. Έλιοτ, θα το εκφράσει με τον δικό του τρόπο:
Η αγνωσία θεμελιώνεται στη γνώση πως ο Θεός δεν μπορεί να γνωσθεί, μπορούμε όμως να λάβουμε πείρα των ενεργειών του.
για την ανάβαση εκείνη που, χωρίς να θέτει κάποιον στόχο ή σκοπό, λαχταρά τη θέαση του Θεού
Όχι πώς είναι ο κόσμος, αλλά ότι είναι ο κόσμος συνιστά το μυστικό στοιχείο, παρατηρεί σοφά ο Βιττγκενστάιν [...] Το μεγαλύτερο μυστήριο είναι ότι είναι ο κόσμος. [...] Ο κόσμος είναι επειδή είναι.
Όταν, λόγου χάριν, γράφει τρώω και πίνω Θεό, δεν μιλά μεταφορικά, αλλά κυριολεκτεί.
Οφείλουμε να θυμόμαστε τη θεμελιώδη αρχή (έλκει την καταγωγή της από τον Πλάτωνα, αλλά αποτελεί ταυτόχρονα και μια εμμονή της ανθρωπότητας που πάει πολύ βαθιά μέσα στον χρόνο) ότι ἀληθῶς ἐμφανεῖς εἰκόνες εἰσὶ τὰ ὁρατὰ τῶν ἀοράτων (πρβλ. Ψευδο-Διονύσιου Αρεοπαγίτη, Δέκατη Επιστολή, πρβλ. Συγγράμματα, σ. 648).
Καθώς έγραφε ή προσευχόταν (που είναι κατά βάθος το ίδιο)
Η ριζοσπαστικότερη επανάσταση, όπως την εννοούσε ο Άγγελος Σιλέσιος, δεν λαμβάνει χώρα στους δρόμους και στις πλατείες αλλά στην ασφυκτική στενότητα ενός κελιού (που μπορεί να είναι απλώς και μόνο το δωμάτιο μιας οποιασδήποτε κατοικίας ή πολυκατοικίας)
Για τον Άγγελο Σιλέσιο, η ανθρώπινη ζωή δεν είναι τίποτε άλλο (δεν θα έπρεπε να είναι τίποτε άλλο) παρά ένα ταξίδι επιστροφής
Το ζητούμενο είναι όχι η απελευθέρωση της υποκειμενικότητας αλλά η συντριβή του υποκειμένου.
Ο ασφαλέστερος τρόπος για να γνωρίσουμε τον Θεό είναι η αγνωσία (ingnorantia) [...] Ένας από τους στοχαστικότερους ποιητές του περασμένου αιώνα, ο Τ. Σ. Έλιοτ, θα το εκφράσει με τον δικό του τρόπο:
In order to arrive at what you do not know
You must go by a way which is the way of ignorance.
Η αγνωσία θεμελιώνεται στη γνώση πως ο Θεός δεν μπορεί να γνωσθεί, μπορούμε όμως να λάβουμε πείρα των ενεργειών του.
για την ανάβαση εκείνη που, χωρίς να θέτει κάποιον στόχο ή σκοπό, λαχταρά τη θέαση του Θεού
Όχι πώς είναι ο κόσμος, αλλά ότι είναι ο κόσμος συνιστά το μυστικό στοιχείο, παρατηρεί σοφά ο Βιττγκενστάιν [...] Το μεγαλύτερο μυστήριο είναι ότι είναι ο κόσμος. [...] Ο κόσμος είναι επειδή είναι.
Όταν, λόγου χάριν, γράφει τρώω και πίνω Θεό, δεν μιλά μεταφορικά, αλλά κυριολεκτεί.
Οφείλουμε να θυμόμαστε τη θεμελιώδη αρχή (έλκει την καταγωγή της από τον Πλάτωνα, αλλά αποτελεί ταυτόχρονα και μια εμμονή της ανθρωπότητας που πάει πολύ βαθιά μέσα στον χρόνο) ότι ἀληθῶς ἐμφανεῖς εἰκόνες εἰσὶ τὰ ὁρατὰ τῶν ἀοράτων (πρβλ. Ψευδο-Διονύσιου Αρεοπαγίτη, Δέκατη Επιστολή, πρβλ. Συγγράμματα, σ. 648).
Καθώς έγραφε ή προσευχόταν (που είναι κατά βάθος το ίδιο)
(από το επίμετρο)
[Άγγελος Σιλέσιος, Χερουβικός Οδοιπόρος, μετάφραση-επίμετρο: Θανάσης Λάμπρου, εκδ. Περισπωμένη, Αθήνα, 2013]
τὰ ὁρατὰ τῶν ἀοράτων
