26.
Άρχοντα της αγάπης μου, η τόση σου αξία
Γερά δένει το χρέος μου σε πλήρη υποταγή·
Κι ετούτη εδώ που σου ’στειλα η έγγραφη πρεσβεία,
Δε διαλαλεί το πνεύμα μου, το χρέος μου μαρτυρεί.
Αν το μεγάλο χρέος αυτό το πενιχρό μου πνεύμα
Ψάξει με λόγια να το πει, άχαρο θα σου μοιάσει·
Μα ελπίζω πως η σκέψη σου μ’ ένα ευμενές της νεύμα
Μες στην ψυχή σου τον γυμνό κάπου θα τον στεγάσει·
Ώσπου κάποιο άστρο που οδηγεί τη ζωή, τα βήματά μου,
Να σημειώσει πάνω μου έναν καλό οιωνό·
Ώσπου να ντύσει με στολή τον κουρελή έρωτά μου
Και της γλυκιάς σου εκτίμησης άξιος να φανώ.
Πως σ’ αγαπώ να καυχηθώ ίσως τότε τολμήσω·
Τον έλεγχό σου τρέμοντας, ώς τότε θα σιωπήσω.
[William Shakespeare, Τα Σονέτα, σελ. 73, εισαγωγή-μετάφραση: Λένια Ζαφειροπούλου, εκδ. Gutenberg, Αθήνα, 2016]
