ΑΒΕΛ
Κάιν. Πού πήγες;
ΚΑΪΝ
Δεν ξέρω!
ΑΒΕΛ
Κι ούτε τι είδες; Αυτό το ξέρεις;
ΚΑΪΝ
Τους Νεκρούς και τους Αθάνατους,
το άπειρο Χάος,
τα εκθαμβωτικά μυστήριά του,
κόσμους αριθμητούς που υπήρξαν
ή θα υπάρξουν,
ανεμοστρόβιλους από ήλιους,
γαλαξίες,
αστερισμούς συντριπτικούς στην ομορφιά τους,
πλανήτες περιδινόμενους που έγραφαν
τις πολύφωνες τροχιές τους γύρω μου
σφυρίζοντας σαν κεραυνοί, που - Άβελ
- με κάνουν άχρηστο για κοινωνία ανθρώπων.
[Λόρδος Βύρων, ΚΑΪΝ, σελ. 111, απόδοση: Μίνως Βολανάκης, εκδ. bibliothèque, Αθήνα, 2013]
