Αλλά από πού αντλούμε εμείς οι άνθρωποι την πληροφορία για την ουσία του κατοικείν και του ποιείν; Ή, μιλώντας γενικότερα, από πού ορμώμενος ο άνθρωπος εγείρει την αξίωση να φτάσει ώς την ουσία ενός πράγματος; Ο άνθρωπος εγείρει αυτή την αξίωση ορμώμενος μόνο από εκεί όπου την δεξιώνεται. Τη δεξιώνεται μέσα από την προσαγόρευση της γλώσσας. Και, βεβαίως, μόνον αν − και στον βαθμό που − σέβεται την ίδια την ουσία της γλώσσας. Ωστόσο, με αχαλίνωτο και συγχρόνως φλύαρο τρόπο, λόγος, γραφή και εκπομπές λόγου μέσω ραδιοκυμάτων μαίνονται γύρω από τη γήινη σφαίρα. Ο άνθρωπος συμπεριφέρεται σαν να είναι αυτός ο πλάστης και ο μάστορας της γλώσσας, ενώ είναι αυτή [η γλώσσα] η δέσποινα του ανθρώπου. Αν αντιστραφεί αυτή η σχέση εξουσίας, τότε ο άνθρωπος καταφεύγει σε παράξενες μηχανορραφίες. Η γλώσσα γίνεται μέσον έκφρασης, και ως έκφραση μπορεί να καταντήσει ένα απλό μέσο πίεσης. Είναι σωστό ότι ακόμα και σ' αυτή την περίπτωση χρήσης της γλώσσας αποδίδουμε σημασία στην καλλιέπεια. Αυτό όμως από μόνο του δεν θα μας βοηθήσει ποτέ να αντιστρέψουμε και να αποκαταστήσουμε την πραγματική σχέση εξουσίας μεταξύ γλώσσας και ανθρώπου. Διότι, στην πραγματικότητα, αυτή που ομιλεί είναι η γλώσσα. Ο άνθρωπος ομιλεί κατ' αρχάς, και μόνον, στον βαθμό που συστοιχεί με τη γλώσσα, αφού πρώτα προσηλώσει την ακοή του στον λόγο που του απευθύνει. Από όλες τις προσαγορεύσεις που μπορούμε εμείς οι άνθρωποι να εκφράσουμε, η γλώσσα είναι η υψηλότερη και μακράν όλων η πρώτη. Η γλώσσα είναι αυτή που κατ' αρχάς και τελικά μας στέλνει νεύματα για την ουσία ενός πράγματος. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει σε καμμία περίπτωση ότι η γλώσσα − με κάθε σημασία της λέξης, που την έχουμε συλλάβει τυχαία − μας παρέχει και τη διαφανή ουσία του πράγματος άπαξ διά παντός, όπως συμβαίνει με ένα έτοιμο προς χρήση αντικείμενο. Αλλά η αντίστοιχη κατάσταση, στην οποία ο άνθρωπος ακούει πραγματικά την προσαγόρευση της γλώσσας, είναι εκείνο το λέγειν που ομιλεί μέσα στο στοιχείο της ποίησης. Όσο πιο ποιητικό είναι το έργο ενός ποιητή, τόσο πιο ελεύθερο είναι το λέγειν του, δηλαδή πιο ανοιχτό και πιο έτοιμο να δεχτεί το απρόβλεπτο, τόσο πιο καθαρά θέτει το λεχθέν του στην κρίση του ακούειν που καταβάλλει όλο και μεγαλύτερες προσπάθειες, τόσο πιο μακριά είναι το λεχθέν του από την απλή απόφανση, για την οποία συζητούμε μόνο για το αν είναι ορθή ή όχι.
[Martin Heidegger, «...Ποιητικά κατοικεί ο άνθρωπος...», μτφ. Ιωάννα Αβραμίδου, σελ.17-21, εκδ. Πλέθρον, Αθήνα, 2008]
Ο άνθρωπος ομιλεί κατ' αρχάς, και μόνον, στον βαθμό που συστοιχεί με τη γλώσσα, αφού πρώτα προσηλώσει την ακοή του στον λόγο που του απευθύνει.
