Η ΨΥΧΟΥΛΑ
Ωσάν γλυκόπνοο
δροσάτο αεράκι
μέσα σε ανθότοπο
κειο το παιδάκι
την ύστερη έβγαλε
αναπνοή.
Και η ψυχούλα του
εις τον αέρα
γλήγορα ανέβαινε
προς τον αιθέρα
σαν λιανοτρέμουλη
σπίθα μικρή.
Όλα την έκραζαν,
όλα τ' αστέρια,
κ' εκείνη εξάπλωνε
δειλή τα χέρια,
γιατί δεν ήξερε
σε ποίο να μπεί.
Αλλά, νά, του έδωσε
ένα Αγγελάκι
το φιλί αθάνατο
στο μαγουλάκι,
που έξαφνα έλαμψε
σαν την αυγή.
