Βγαίνει για σε γλυκύτατος απ' την καρδιά μου ο στίχος·
... καθώς κ' εγώ σ' αγάπησα την ώραν οπού σ' είδα.
Είχες τα μάτια σου γυρτά στα πράσινα χορτάρια ...
... που μου φάνηκε πως είδα ανοιχτό τον ουρανό.
... σαν τριαντάφυλλο δροσάτο οπού ανοίγει αυγερινό.
... στες ερμιές τ' ουρανού βγαίνει το βράδυ ...
... και σε τούτην την άφρασθη αρμονία της καρδιάς μου αποκρίνεται η λαχτάρα.
Έλαμπε αχνά το φεγγαράκι· ειρήνη όλην, όλη τη φύση ακινητούσε ...
... απάντεχα βαθύς ύπνος με πιάνει ...
... και παίρνει από τη θάλασσα και τη φιλεί και κλαίει·
Ωσάν γλυκόπνοο δροσάτο αεράκι ...
... το χόρτο γένεται άνθι απαλό ...
(Από τα ελληνόγλωσσα της νεότητας ποιήματα του Σολωμού.)
[Διονύσιος Σολωμός, Ποιήματα και Πεζά, φιλολογική επιμέλεια: Γιώργος Βελουδής, εκδ. Πατάκη, Αθήνα, 2008]
