Δεν σας εξέπληξε στις αττικές στήλες η περίσκεψη
της ανθρώπινης χειρονομίας; Δεν ήταν ο έρωτας κι ο χωρισμός
τόσο ανάλαφρα στους ώμους βαλμένοι, σαν να 'ταν από άλλο
υλικό πλασμένοι απ' ό,τι σε μας; Θυμηθείτε τα χέρια,
δίχως βάρος στηρίζονται στον κορμό, μολονότι εκεί βρίσκεται η δύναμη.
Τούτοι οι συγκρατημένοι γνώριζαν έτσι: «Ώς εδώ είμαστε εμείς,
τόσο μπορούμε ν' αγγιζόμαστε, πιο δυνατά
μας ακουμπούν οι θεοί. Όμως αυτό είναι δική τους υπόθεση».
[Rainer Maria Rilke, Οι Ελεγείες του Ντουίνο, σελ.25, μτφ. Σωτήρης Σελαβής, εκδ. Περισπωμένη, Αθήνα, 2011]
