Έβλεπε γύρω. Και δεν του έκανε ισχυρή εντύπωση αυτό, δεν ήξερε πως μέχρι τώρα τα μάτια του είχαν μείνει αχρησιμοποίητα. Όταν ονειρευόταν δεν τα χρειάστηκε. Δεν ήξερε πως άλλα πράγματα, πολλά, προσδοκούσαν, απαιτούσαν να τα κοιτάξει.
Και σκέφτηκε (πρώτη του φορά σκέφτηκε): θα με ρωτάνε, αληθεύουν τα όσα θα διηγούμαι στον κόσμο;
Πώς τα έχω δει χωρίς να συμμετέχουν τα μάτια μου;
Και απάντησε φωναχτά (για πρώτη φορά μίλησε, δεν ήξερε πως δεν είχε μιλήσει ακόμη ώς τώρα), απάντησε φωναχτά: Και τα μισά να σας αποκαλύψω από όσα έχω δει εγώ, εσείς ούτε θα τα δείτε με τα μάτια σας, ούτε θα τα πιστέψετε, ούτε θα τα καταλάβετε ποτέ.
[Παύλος Μάτεσις, Μύρτος, σελ.269, εκδ.Καστανιώτη, Αθήνα, 2004]
