Υπήρξε φοβερά άνισος ο ποιητής. Όμως αυτή ήταν η ιστορία του. Και μέσ' απ' αυτήν μπορούμε να διακρίνουμε το ύφος της: ό,τι δηλαδή τον συνετάραζε και το έχανε για να το βρει μόνον σε στιγμές μοναδικής ειλικρίνειας, εκεί που το πάθος του ορθώνονταν ως η μόνη επένδυση των πληγών του, του σκοτεινού του κόσμου και της Απόλυτης Ουσίας του.
[Στέφανος Ροζάνης, ΤΟ ΔΑΙΜΟΝΙΑΚΟ ΥΨΙΣΤΟ - Δοκίμιο για τον Δ. Σολωμό, σελ.12, εκδ.ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ, Αθήνα, 1976]
⩶
⩶
Ο Σολωμός έκανε την αμαρτία του αιωνιότητα. Ξέσπασε το χάος της ψυχής του και κανείς δεν του το δίδαξε αυτό. Δεν «διάβασε» τον Hegel, τον Schiller, τον Milton, τον Shakespeare. Κάποτε τους αντάμωσε στο δρόμο του και βρήκε την καρδιά του μέσα τους. Δεν τους «δανείστηκε» κι ούτε τους «χρησιμοποίησε» — τους α ν α κ ά λ υ ψ ε. Και θα πρέπει να ξεχωρίσουμε καλά τι σημαίνει η α ν α κ ά λ υ ψ η για έναν ποιητή. Γιατί πράγματι σημαίνει εξ αρχής δημιουργία, σημαίνει αγωνία που επενδύει, σημαίνει ώρα. Αποκαλύψεως.
Δεν γνωρίζω κανέναν ποιητή, από εκείνους που εγώ ονομάζω έτσι, που να «σημείωνε για να θυμάται». Αντίθετα, γνωρίζω έργα πάθους που προέκτειναν την ύπαρξή τους. Που δημιούργησαν επάνω σε ξένα λόγια, γιατί απλούστατα τα ξένα λόγια ήσαν τα δ ι κ ά τ ο υ ς. Και είχαν άλλωστε κάθε δικαίωμα να τα θεωρούνε έτσι. Αυτή είναι η περίπτωση του Σολωμού. (σ.11)
