Εξάλλου ο Κιουλαφρουά, ως παιδί κι ως Θεά, δεν είχε καμιά εξαιρετική λεπτότητα, περιστάσεις όμως εξαιρετικής παραδοξότητας τον είχαν επιλέξει σαν τόπο εκλογής, χωρίς τίποτα να του γνωστοποιήσουν, και τον είχαν κοσμήσει μ' ένα μυστηριώδες κείμενο. Υπηρετούσε ένα ποίημα υπακούοντας στα καπρίτσια μιας ανομοιοκατάληκτης ή αναιτιολόγητης στιχουργικής. Μόνο πολύ αργότερα, την ώρα του θανάτου του, θα μπορέσει να ξαναδιαβάσει, με μια μονάχα έκθαμβη ματιά, τη ζωή που είχε γράψει, με κλειστά τα μάτια, πάνω στην ίδια του τη σάρκα.
[Jean Genet, Η Παναγία των Λουλουδιών, σελ.272, μτφ. Δημήτρης Δημητριάδης, εκδ. Εξάντας, Αθήνα, 1976]
