.jpg)
Ο Άμλετ είναι ένα δράμα καταστάσεων που επιβάλλονται. Και εδώ βρίσκεται το κλειδί για τη σύγχρονη ερμηνεία του έργου.
Ο βασιλιάς, η βασίλισσα, ο Πολώνιος, οι Ρόζενκρατς και Γύλδενστερν προσδιορίζονται σαφώς από την κατάστασή τους. Η κατάσταση αυτή μπορεί να είναι τραγική, όπως στην περίπτωση της βασίλισσας· ή γκροτέσκα, όπως στην περίπτωση του Πολώνιου. Αλλά ανάμεσα στην κατάσταση και το πρόσωπο δεν υπάρχει χάσμα. Ο Κλαύδιος δεν παίζει τον ρόλο ενός δολοφόνου και ενός βασιλιά. Είναι δολοφόνος και βασιλιάς. Ο Πολώνιος δεν παίζει τον ρόλο ενός δεσποτικού πατέρα και του έμπιστου του βασιλιά. Είναι δεσποτικός πατέρας και σύμβουλος του βασιλιά.
Με τον Άμλετ τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ο Άμλετ δεν είναι μόνον ο διάδοχος του θρόνου που επιχειρεί να εκδικηθεί τον φόνο του πατέρα του. Η κατάσταση δεν προσδιορίζει τον Άμλετ, ή τουλάχιστον δεν τον προσδιορίζει πέρα από κάθε αμφιβολία. Η κατάσταση τού έχει επιβληθεί. Ο Άμλετ αποδέχεται αυτή την κατάσταση αλλά ταυτόχρονα επαναστατεί εναντίον της. Αποδέχεται το ρόλο, αλλά ο ίδιος μένει έξω από το ρόλο. Είναι κάποιος πέρα από το ρόλο του. Τον ξεπερνάει.
[Jan Kott, Σαίξπηρ ο σύγχρονός μας, σελ.77-78, μτφ. Αλέξανδρος Κοτζιάς, εκδ. Ηριδανός, Αθήνα, 1970]
