Δεν ξέρω ποιος είμαι, ούτε τι είδους ψυχή έχω. Όταν μιλώ με ειλικρίνεια, δεν ξέρω με ποιου είδους ειλικρίνεια μιλώ. Είμαι, αναλόγως, διαφορετικός από έναν συγκεκριμένον εαυτό, για του οποίου την ύπαρξη, αίφνης, δεν είμαι καθόλου σίγουρος (δεδομένου κιόλας ότι δεν ανήκει σ' αυτούς τους άλλους εαυτούς). Νιώθω να έχω αρχές που δεν έχω. Είμαι έγκλειστος σε ανησυχίες που απορρίπτω. Η διαρκής προσοχή που δίνω στον εαυτό μου, μου δείχνει διαρκώς την ψυχή μου να προδίδει έναν χαρακτήρα τον οποίον μάλλον δεν έχω και έναν άλλο χαρακτήρα που αυτή νομίζει πως δεν έχω. Νιώθω πολύπλευρος. Είμαι σαν μια κρεβατοκάμαρα με αμέτρητους καθρέπτες οι οποίοι αλλοιώνουν με ψεύτικες αντανακλάσεις μια πρότερη πραγματικότητα που δεν υπάρχει σε κανέναν απ' αυτούς, ενώ ταυτόχρονα υπάρχει σε όλους τους. Όπως ακριβώς ένας πανθεϊστής νιώθει ότι είναι δέντρο ή λουλούδι, εγώ νιώθω ότι είμαι πολλά όντα. Νιώθω ότι ζω τις ζωές άλλων μέσα μου, όχι όμως απόλυτα, σαν να ήταν η ύπαρξή μου μέρος όλων των ανθρώπων και όχι καθενός ξεχωριστά, μέσα από ένα σύννομο μη-εγώ που όλα συντίθενται σ' ένα ψεύτικο εγώ.
Φερνάντο Πεσσόα
[Απόσπασμα χωρίς ημερομηνία. Βρίσκεται στο πρόγραμμα της παράστασης Ο Ναυτικός που παίχτηκε στη νέα Σκηνή - Θεάτρο της Οδού Κυκλάδων, το 1998]
