Όλα αυτά τα 7 χρόνια απέραντη σιωπή από σένα.
Πώς θάθελα πάλι να ακούσω τη φωνή σου.
Να σε δω. Να σε αγγίξω.
Μου λείπεις τρομερά, κι όσο πάει και περισσότερο.
Στην αρχή δεν είχα καταλάβει πόσο μου έλειπες, τώρα καθώς τα χρόνια περνούν η απουσία σου είναι πιο έντονη.
Μαμά, σε αγαπώ.
Είσαι το μόνο πρόσωπο που έτσι αγάπησα στη ζωή μου.
Και αυτά τα γράμματα είναι το μοναδικό κειμήλιο που έχω από σένα.
Δεν μπορείς να ξαναγυρίσεις μαμά; Μου λείπεις.
Αυτά έχω να σου πω.
Η κόρη σου Μαργαρίτα.
[Φωτεινή Τσαλίκογλου, Δε μ' αγαπάς. Μ' αγαπάς, Τα παράξενα της μητρικής αγάπης – Τα γράμματα της Μαργαρίτας Λυμπεράκη στην κόρη της Μαργαρίτα Καραπάνου, σελ.8-9, εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα, 2008]
