Γνώρισα τη Μαργαρίτα το 1999, όταν εκδώσαμε το Ναι. Φορούσε ένα λευκό φόρεμα Parthenis, χρυσά αθλητικά παπούτσια. Κρατούσε αγκαλιά τον Lee και τη Lou, τα σκυλάκια της. Κάπνιζε ασταμάτητα Dunhill. Είχε τα πιο όμορφα μάτια του κόσμου.
Την «ήξερα» από την Κασσάνδρα και το Λύκο – την πρώτη φορά το άφησα στη μέση, από φόβο. «Δεν είναι για μικρά παιδιά – ούτε καν για μεγάλους» έλεγε.
Ένας διάσημος Αμερικανός εκδότης, που απέρριψε το χειρόγραφο της Κασσάνδρας, της είχε γράψει: «Είναι νοσηρά ευφυές, εντελώς αποκρουστικό, σαδιστικό χωρίς λόγο – μήπως η αφηγήτρια είναι σχιζοφρενής;». Ο ατζέντης της είχε σχολιάσει: «Τους φοβίζεις, Μαργαρίτα. Όμως και ο πρώτος εκδότης που διάβασε τον Ντοστογιέφσκι, ανατρίχιασε από δέος».
Είχε τα πιο όμορφα μάτια του κόσμου.
[Απόσπασμα από άρθρο του Βασίλη Κιμούλη για την Μαργαρίτα Καραπάνου. Δημοσιεύτηκε στην Lifo τον Αύγουστο του 2009]
Τους φοβίζεις, Μαργαρίτα.
