...και σε μια στιγμή ευτυχίας απόλυτης, είδε το βιβλίο που θάγραφε τώρα, αυτό το δευτερόλεπτο αν πρόφταινε, είδε τα κεφάλαια να πλέκονται μεταξύ τους με χάρη και ευελιξία, τα κόμματα, τις τελείες να δίνουν ανάσα και ζωή στις λέξεις, κι ένιωσε για τον Μανώλη ευγνωμοσύνη απέραντη, που του τα χάρισε όλα αυτά, έτσι, μ' αυτόν τον τρόπο, αιώνια.
[Μαργαρίτα Καραπάνου, Ο ΥΠΝΟΒΑΤΗΣ, σελ.83, εκδ.Ερμής, Αθήνα, 1985]
