Είναι ανελέητα τα παιδιά γιατί δεν έχουν άμυνες. Η Κασσάνδρα δεν έχει άλλες άμυνες από τη σκληράδα. Γιατί δεν νιώθει να την αγαπούν και δεν μπορεί να επιζήσει χωρίς αγάπη, οπότε στη θέση της αγάπης μπαίνει το μίσος. Για μένα το παιδί είναι το πιο μυστήριο ον στον κόσμο − πιο πολύ κι απ' τους τρελούς ακόμα. Δεν μπορεί να εκφραστεί παρά με τις αντιθέσεις του. Δεν έχει μια κανονική πορεία όταν ο περίγυρός του δεν είναι κανονικός. Και πετάει από την αγάπη στο μίσος, από το μίσος στην αγάπη. Ζητάει και μετά απορρίπτει. Το παιδί δεν έχει πορεία − αυτό είναι φοβερό. Δηλαδή όταν δεν έχει μια ζωή ευτυχισμένη και δεν έχει πορεία, δεν ξέρει πού να πάει. Είναι στον αέρα. Και πρέπει να μην πέσει από τον δωδέκατο όροφο. Είναι στιγμές που το παιδί δεν αντέχει τα κύτταρά του.
Στο βιβλίο μου Η Κασσάνδρα και ο Λύκος το παιδί δεν αντέχει να μην το αγαπάνε κι είναι σαν να βρίσκεται σε μόνιμη κατάθλιψη. Και από την κατάθλιψη βγαίνει και η βία, ίσως βγαίνει και μια μανία. Δεν αντέχει. Εγώ αυτό έχω να πω. Το πιο βασικό. Δεν αντέχει στη βία των ενηλίκων. Τι πιο φοβερή πράξη βίας απ' το να μη σε αγαπάνε.
[Μαργαρίτα Καραπάνου, Μήπως;, σελ.163-164, εκδ.Ωκεανίδα, Αθήνα, 2006]
