Πιστεύω πως το μεγάλο γράψιμο είναι φτιαγμένο από δύο σκέλη. Το ασυνείδητο και το συνειδητό. Ο λόγος ύπαρξης του συνειδητού, ο μοναδικός του ίσως λόγος ύπαρξης, είναι να ελέγχει το ασυνείδητο. Είναι δυο άλογα που τρέχουνε και το ένα τρέχει πολύ, καλπάζει, και το άλλο ο καβαλάρης το βαστάει απ' τα γκέμια. Το ένα αφηνιάζει και το άλλο το κρατάς. Αυτή η εικόνα μου 'ρχεται πάντα όταν σκέφτομαι τον τρόπο της γραφής μου. Δηλαδή αφήνομαι τελείως ελεύθερη, ελεγχόμενα όμως.
[Μαργαρίτα Καραπάνου, Μήπως;, σελ.126, εκδ.Ωκεανίδα, Αθήνα, 2006]
