Σαν υπνωτισμένη παίρνω την Κασσάνδρα, την αμερικάνικη έκδοση, τρέχω στο Γαλλικό Ινστιτούτο σε κατάσταση άνω ποταμών, ανεβαίνω στο πάνελ όπου μιλούσαν, τους διακόπτω και λέω στον Απντάικ: «Θα ήθελα πολύ να διαβάσετε αυτό το βιβλίο». Κι έφυγα αμέσως χωρίς να του πω ούτε ποια είμαι, ούτε τίποτα.
[Μαργαρίτα Καραπάνου, Μήπως;, σελ.161-162, εκδ.Ωκεανίδα, Αθήνα, 2006]
