Όταν άρχισα να γράφω τον Υπνοβάτη, αποφάσισα παράλληλα ν' αφήσω τα εγκόσμια, ήταν χειμώνας, και πήγα στην Ύδρα. Η Ύδρα ήταν άδεια. Φοβερή και άγρια. Στο σπίτι μου δεν δούλευαν τα ηλεκτρικά − βρισκόμουνα σε μια κατάσταση φοβερή. Και δεν ήμουν και πολύ καλά. Μια νύχτα σηκώθηκα και είπα: «Τώρα θα γράψω». Κάθισα στο τραπέζι μου και πήγα να γράψω, αλλά δεν μπορούσα καθόλου. Και πήρα το μελάνι και το ήπια. Ένα ολόκληρο μπουκάλι μελάνι. Ήταν κόκκινο μελάνι − είχα μια «Mont Blanc» τότε κι έγραφα με κόκκινο-μοβ μελάνι, που ήταν σαν αίμα. Άδειασα μέσα μου ένα μπουκάλι μελάνι. Δεν ξέρω γιατί το έκανα, για ποια επανόρθωση πάσχιζα, αλλά θυμάμαι ότι γέμισα κόκκινα όλο μου το πρόσωπο. Ήμουνα πολύ δυστυχισμένη εκείνη την ώρα.
[Μαργαρίτα Καραπάνου, Μήπως;, σελ.145, εκδ.Ωκεανίδα, Αθήνα, 2006]
