Στον κήπο της κλινικής συναντάω την Μπέλα.
«Μπέλα», της λέω, «μέσα στην αρρώστια λάμπεις σαν άστρο... Το άβαφό σου προσωπάκι λαμπυρίζει... Αλλά τα ρούχα σου, επάνω σου, χάνουν κάθε χάρη, φαίνονται στενά, ενώ δεν είναι, σαν να σε έχει σφίξει κάποιος δυνατά, κρυμμένος πίσω από την πλάτη σου».
«Είναι ο Σατανάς», μου ψιθυρίζει η Μπέλα, «αλλά μην το πεις σε κανέναν...»
[Μαργαρίτα Καραπάνου, Ναι, σελ.178, εκδ.Ωκεανίδα, Αθήνα, 1999]
