Πέμπτη 16 Νοεμβρίου 1967
Σκέφτηκα ξάφνου πως την εποχή που έπρεπε ν' αρχίσεις να μιλάς και δεν τα κατάφερνες, εκνευριζόσουν και κυλιόσουν κάτω, έκανες τρομερές σκηνές και πως τότε είχαμε επισκεφτεί έναν εξαιρετικό παιδίατρο, ένα θείο του Αλέξη, τον Διαμαντόπουλο, που σου έδωσε κάτι χαπάκια για να σε ηρεμήσει και που μας εξήγησε πως όλα αυτά οφείλονταν στο άγχος σου και στη βιασύνη σου (πάντοτε βιαστική) να εκφραστείς. Πράγματι, λίγο καιρό αργότερα, άρχισες να μιλάς...ξαφνικά, και μάλιστα, πολύ καλά, μ' ένα λεξιλόγιο τόσο πλούσιο και...αρκετά προσωπικό, όπως, ας πούμε, το ρήμα «ξαστρίζω»! Σήμαινε, άραγε, πως ο καιρός είναι καθαρός; Ωραίος; Ένα αληθινό τερατάκι.
[Φωτεινή Τσαλίκογλου, Δε μ' αγαπάς. Μ' αγαπάς, Τα παράξενα της μητρικής αγάπης – Τα γράμματα της Μαργαρίτας Λυμπεράκη στην κόρη της Μαργαρίτα Καραπάνου, σελ. 128-129, εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα, 2008]
