Κυριακή πρωί, 28 Ιανουαρίου [1962]
Έλαβα μόλις την έκθεσή σου μαζί μ’ ένα γράμμα απ’ τον πατέρα σου. Μπράβο! Την βρίσκω πολύ ωραία, εκπληκτικής σοφίας (σοφία με την ελληνική έννοια, όχι με την έννοια του να γνωρίζεις πολλά πράγματα, αλλά να τα νιώθεις, να φτάνεις ως το βάθος τους). Βέβαια, ξέφυγες λίγο απ’ το ζητούμενο θέμα κι αυτό, παραδόξως, μου θυμίζει τις δικές μου εκθέσεις. Πάντα ξέφευγα λίγο –μερικές φορές πολύ, μάλιστα– και περιπλανιόμουν… Και τότε, οι καθηγητές μου μου έλεγαν: «Πού είναι η εισαγωγή, το κύριο μέρος και το συμπέρασμα;» Μ’ αρέσει πολύ το τέλος του διαλόγου τους, αυτή η συζήτηση που δεν κλείνει, αλλά που απλώς αναβάλλεται για κάποια άλλη στιγμή (καταπληκτικό αυτό το «ανακουφισμένοι και απογοητευμένοι»). Μ’ αρέσει το τέλος.
[Φωτεινή Τσαλίκογλου, Δε μ' αγαπάς. Μ' αγαπάς, Τα παράξενα της μητρικής αγάπης – Τα γράμματα της Μαργαρίτας Λυμπεράκη στην κόρη της Μαργαρίτα Καραπάνου, σελ. 82, εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα, 2008]
