Δευτέρα 12 Μαΐου 1977 ~ 31 ετών
Ο άνθρωπός (μου;) του σεναρίου, αντίθετα με τους άλλους, τον ενδιαφέρει να μην αφήσει ίχνη. Σβήνει την ιστορία του καθώς προχωρεί, ενώ, αντιθέτως, οι άνθρωποι χαράσσουν την ιστορία τους με γάμους, κάνοντας παιδιά, μαζεύοντας αντικείμενα. Ο δικός μου άνθρωπος έχει φτάσει σ' ένα άλλο επίπεδο (όχι απαραιτήτως ανώτερο), όπου, σαν τον ναυαγό, κάνει τα πάντα για να είναι ελεύθερος. Η απόλυτη ελευθερία να είσαι εσύ και κανείς, όλοι και όλα και τίποτα. Όλα βέβαια καθόλου διανοητικά, αλλά σαν μπαλάντα, σαν τραγούδι του Dylan, το σενάριο πρέπει να είναι ανάλαφρο και γεμάτο suspense.
Πάλι το ίδιο πρόβλημα, πώς θα "δέσω" την ιδέα με την ιστορία. Γύρω από την ιστορία μπαίνει το δικό μου délire, αν αυτό το παραλήρημα μείνει μόνο του η ταινία γίνεται avant-garde, και δεν μ' ενδιαφέρει καθόλου.
[Μαργαρίτα Καραπάνου, η ζωή είναι αγρίως απίθανη, σελ. 342, 343, εκδ. Ωκεανίδα, Αθήνα, 2008]
