Σάββατο 12 Απριλίου 1975 ~ 29 ετών
Παραλήρημα - αυτόματο και ηθελημένο
Φόβος, μαμά, θάνατος. Δεν έχω όρεξη να ζήσω. Μισώ τη μαμά, λατρεύω τη μαμά. Χωρίς αυτήν, ο κόσμος άδειος. Να 'χω δίπλα μου κάποιον να μιλάω για μένα. Έρωτας, τρέλα, σπάω, να βαστηχτώ, να μην τ' αφήσω... Μέσα μου ανεβαίνει ένα τεράστιο κύμα, χτυπάει να βγει, να βγει, θα τρελαθώ, όχι, να μην τ' αφήσω, θα 'θελα να 'χα μια άλλη μητέρα, ένοχη, ήθελα να 'χω οικογένεια. Είναι μ' έναν άντρα. Και τους δυο να τους σκοτώσω, πώς τη μισώ και την αγαπώ όταν φτιάχνεται και περιμένει έναν άντρα. Θέλω τόσο πολύ έναν άντρα, αλλά τους είχε πάρει όλους, πρέπει να μείνω ένα μικρό-μικρό κοριτσάκι. Επιθυμίες. Επιθυμίες. Αν τις αφήσω να βγουν, θα με φάνε, αλλά δεν είναι τόσο φοβερές, τόσο λίγο υπολογίζω τον εαυτό μου και τις πιο ανθρώπινες επιθυμίες τις θεωρώ παράλογες. Γιατί μέσα μου κρύβονται φριχτά πράματα, να σκοτώσω τον άντρα, γιατί; Όταν είναι απρόσιτος, προσκυνάω, μόλις κάποιος μ' αγαπήσει, θα τον κατασπαράξω. Αλλά εγώ; Εγώ; Πού είμαι εγώ; Μισώ, μισώ, να τους σκοτώσω όλους, κανείς δεν μ' αγαπάει, όλοι να με διώξουν, γιατί μικρή το αισθάνθηκα και ο κόσμος αναποδογύρισε, και στο σχολείο ο φόβος, και πώς κοιτούσα τ' αγόρια στο Δημοτικό και ο Βασίλης που έβαζε εκεί το χέρι και μου άρεσε, βέβαια γι' αυτό απαγορεύεται πια η ηδονή, είναι αδύνατον, διψάω για ζωή, για καταστροφή, να ουρλιάξω και να βγει, να βγει αυτή η επιθυμία, το μίσος, ν' αδειάσω, τη μισώ, τη μισώ, δεν χρειάζομαι πια το τραύλισμα, να σπάσουν τα φράγματα, και τότε, χάος, χάος, αλλά είναι εδώ. Κατάθλιψη, γιατί δεν βγαίνει το πούστικο, είναι σαν τοξίνες που με τρώνε. Όχι! Δεν θα αφήσω πια την ψύχωση να 'ρχεται μόλις το ασυνείδητο μιλάει! Θα περνάει από μένα. Δεν το αγαπώ. Κι αυτό είναι ένα μέρος του εαυτού μου. Αυτό το πνίξιμο που αισθάνομαι στην ομιλία είναι ότι ανεβαίνουν όλα...
[Μαργαρίτα Καραπάνου, η ζωή είναι αγρίως απίθανη, σελ. 310-312, εκδ. Ωκεανίδα, Αθήνα, 2008]
