«Είναι τόσο μόνος, τόσο αθώος, τόσο κακός, τόσο αγνός. Είναι ελεύθερος, γιατί δεν τούχει απομείνει τίποτα πια να χάσει, γι’ αυτό και ζωγραφίζει όπως ζωγραφίζει, ενώ εγώ, γι’ αυτό δεν μπορώ να γράψω λέξη, γιατί και τη σκύλα μου αγαπώ, και ορισμένα πρωινά, και τις τυρόπιτες στο φούρνο και δεν θέλω ακόμα να πεθάνω».
[Μαργαρίτα Καραπάνου, Ο Υπνοβάτης, σελ. 18, εκδ. Ερμής, Αθήνα, 1985]
